ბუნებრივი აირის აქტივებზე გარიგებებმა ათწლეულის მაქსიმუმს მიაღწია. მყიდველები 21%-იან დანამატსაც იხდიან

ბუნებრივი აირის საბადოებსა და მოპოვების პროექტებზე გლობალური გარიგებების ღირებულება ბოლო ათწლეულის უმაღლეს დონემდე გაიზარდა. Wood Mackenzie-ის მონაცემებით, კომპანიებმა 2026 წლის პირველ ნახევარში აირის წარმოების აქტივების შესაძენად 32 მილიარდი დოლარი დახარჯეს. მყიდველები კარგ პროექტებზე საშუალოდ წინასწარ შეფასებულ ღირებულებაზე 21%-ით მეტსაც იხდიან.

ამ ზრდის ცენტრი ჩრდილოეთ ამერიკაა. იქ არატრადიციულ აირის რესურსებში ჩადებულმა თანხამ დაახლოებით 30 მილიარდ დოლარს მიაღწია, რაც ბოლო სამი წლის საშუალო მაჩვენებელზე სამჯერ მეტია. რეგიონს დიდი მარაგი, განვითარებული მილსადენები და ახალი LNG ტერმინალებთან ახლო კავშირი აქვს.

LNG არის ბუნებრივი აირი, რომელიც ძალიან დაბალ ტემპერატურაზე თხევადდება და გემით გადაზიდვა შეუძლია. ამიტომ მწარმოებელი მხოლოდ ადგილობრივ მილსადენზე აღარ არის დამოკიდებული და აირს ევროპასა თუ აზიაში ყიდის. საექსპორტო ტერმინალს კი ათწლეულების განმავლობაში სტაბილური ნედლეული სჭირდება, რაც საბადოებზე კონკურენციას ზრდის.

დიდი გარიგებების ერთ-ერთი მაგალითი Shell-ის მიერ კანადური ARC Resources-ის 16.4 მილიარდ დოლარად შეძენაა. აქტივები მონტნის დიდ აირის რეგიონში მდებარეობს და კომპანიას LNG-ისთვის ხანგრძლივი მიწოდების ბაზას აძლევს. გარიგება Shell-ისთვის BG Group-ის შემდეგ ყველაზე დიდი შენაძენია.

მყიდველები მხოლოდ ნავთობისა და აირის გიგანტები აღარ არიან. ეროვნულ ენერგოკომპანიებს, სავაჭრო სახლებსა და საინვესტიციო ფონდებს სურთ ისეთი აქტივი, რომელიც გრძელვადიან კონტრაქტებს მოემსახურება. ენერგოუსაფრთხოების მოთხოვნამ განსაკუთრებით ევროპასა და აზიაში ქვეყნები აიძულა, მიწოდების ერთი წყაროს ნაცვლად რამდენიმე მიმართულება გამოიყენონ.

21%-იანი დანამატი ასევე რისკს აჩენს. თუ აირის ფასი დაეცემა, პროექტის მშენებლობა გაძვირდება ან ახალი გარემოსდაცვითი წესი ამოქმედდება, ძვირად ნაყიდი აქტივის მოგება შემცირდება. ამიტომ გარიგების წარმატება მხოლოდ მიწისქვეშა მარაგზე კი არა, მოპოვების ფასზე, მილსადენზე და უკვე გაფორმებულ გაყიდვის კონტრაქტებზეა დამოკიდებული.

მოკლე შეჯამება: აირის აქტივებზე 32 მილიარდი დოლარის გარიგებებმა სექტორი ათწლეულის მაქსიმუმზე აიყვანა. LNG-ის მოთხოვნა და ენერგოუსაფრთხოება კარგ საბადოებს აძვირებს, მაგრამ მაღალი შესყიდვის ფასი კომპანიებს მომავალი ფასებისა და მშენებლობის ხარჯების მიმართ უფრო დაუცველსაც ხდის.