კლიმატური რისკის დაზღვევა ძვირდება — დაცვის ხარვეზი ბრიტანეთის ინვესტიციასა და კრედიტზეც აისახება

უფრო ხშირი და მძიმე ექსტრემალური ამინდი მზღვეველებს მომავალი ზარალის შეფასებას ურთულებდა, რადგან ტრადიციული მოდელი შედარებით სტაბილურ წარსულ რისკს ეყრდნობა. TheCityUK და Marsh აფრთხილებდნენ, რომ insurance protection gap — ეკონომიკურ ზარალსა და დაზღვეული თანხის სხვაობა — დაზღვევის სექტორს გაცილებით ფართოდ გასცდებოდა.

თუ სახლი, ქარხანა ან ინფრასტრუქტურა ხელმისაწვდომ ფასად ვერ იზღვევა, ბანკი მასზე სესხს უფრო ფრთხილად გასცემს. ინვესტორი პროექტისგან უფრო მაღალ ანაზღაურებას მოითხოვს ან საერთოდ უარს ამბობს. შედეგად climate risk დაზღვევის პრემიიდან კაპიტალის ფასში, მშენებლობასა და ადგილობრივ დასაქმებაში გადადის.

ძველი მონაცემი ახალ კლიმატში ნაკლებად საიმედოა. წყალდიდობა, რომელიც ადრე 100 წელიწადში ერთხელ ითვლებოდა, შეიძლება გაცილებით ხშირად განმეორდეს. მზღვეველმა პრემია უნდა გაზარდოს, დაფარვა შეამციროს ან ბაზრიდან გავიდეს. თითოეული პასუხი მომხმარებელსა და ეკონომიკურ აქტივობას განსხვავებულად აზიანებს.

Bank of England-ის პოლიტიკოსი Swati Dhingra ამბობდა, რომ განმეორებით climate price shock-ს მიზნობრივი ფისკალური მხარდაჭერა საპროცენტო განაკვეთზე უფრო ზუსტად პასუხობს. ცენტრალური ბანკის მაღალი განაკვეთი მთელ ეკონომიკას ანელებს, მაგრამ კონკრეტულ დატბორილ რეგიონს სახლს ვერ გაუმაგრებს და დაზღვევის ხელმისაწვდომობას პირდაპირ ვერ აღადგენს.

მიზნობრივი დახმარება მხოლოდ კომპენსაცია არ უნდა იყოს. სახელმწიფო თანხა drainage-ს, flood barrier-ს, შენობის გამძლეობასა და უკეთეს მონაცემს უნდა აფინანსებდეს. წინააღმდეგ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელი ყოველ ახალ ზარალს ფარავს, ხოლო მაღალი რისკის მშენებლობის სტიმული უცვლელი რჩება.

მოკლე შეჯამება: climate insurance-ის გაძვირება უკვე ფინანსური სისტემისა და ინვესტიციის პრობლემაა. თუ აქტივი დაუზღვეველი ხდება, სესხი და ახალი პროექტიც იკლებს. სწორი პასუხი რისკზე დაფუძნებულ ფასს, ფიზიკურ ადაპტაციას და მიზნობრივ დახმარებას აერთიანებს — მხოლოდ განაკვეთი ან მუდმივი სახელმწიფო კომპენსაცია საკმარისი არაა.