ტარიფების მიუხედავად ჩინურმა ელექტრომობილებმა ევროპის 14% დაიკავა

ჩინური ელექტრომობილების გაყიდვებმა ევროპაში ახალ მაქსიმუმს მიაღწია და წლის განმავლობაში ბაზრის დაახლოებით 14% დაიკავა. ზრდა მოხდა მაშინაც, როცა ევროკავშირი ჩინეთში წარმოებულ ავტომობილებზე დამატებითი ტარიფებით ადგილობრივი ინდუსტრიის დაცვას ცდილობს.

ჩინელი მწარმოებლების უპირატესობა მხოლოდ დაბალი ხელფასი არ არის. მათ ბატარეების მიწოდების ძლიერი ქსელი, წარმოების დიდი მასშტაბი და ახალი მოდელების სწრაფად გამოშვების უნარი აქვთ. შედეგად, ევროპელ მომხმარებელს ხშირად უფრო იაფად სთავაზობენ დიდ დიაპაზონს, ციფრულ ფუნქციებსა და სრულ აღჭურვილობას.

ტარიფი იმპორტის ფასს ზრდის, მაგრამ თუ უცხოური მანქანის საწყისი თვითღირებულება მნიშვნელოვნად დაბალია, დამატებითი გადასახადი კონკურენტულ უპირატესობას სრულად ვერ აქრობს. ზოგი ჩინური კომპანია ევროპაში ქარხნის აშენებასაც გეგმავს, რაც მომავალში იმპორტის ტარიფის ნაწილს აარიდებს და სამუშაო ადგილების საკითხსაც შეცვლის.

14%-იანი წილი ჩინურ ბრენდებსა და ჩინეთში წარმოებულ სხვა ბრენდებს შორის განსხვავების სწორად წაკითხვასაც მოითხოვს. ზოგი ევროპული ან ამერიკული სახელის მანქანაც ჩინურ ქარხანაში მზადდება, ხოლო ჩინური კომპანია ევროპაში ადგილობრივ წარმოებას აშენებს. ტარიფის ეფექტი ამიტომ ლოგოს ნაცვლად წარმოშობის ქვეყანასა და კონკრეტულ წესზეა დამოკიდებული.

ბატარეა ელექტრომობილის ყველაზე ძვირი ნაწილია. ჩინურმა კომპანიებმა მოპოვებიდან უჯრედის წარმოებამდე მასშტაბი დააგროვეს, რაც ფასს ამცირებს და ახალი მოდელის სწრაფად გამოშვებას აძლევს. ევროპას კონკურენციისთვის მხოლოდ საბოლოო აწყობის ქარხანა არ ეყოფა; მას ბატარეის ქიმიის, პროგრამის, მომწოდებლებისა და დამუხტვის ინფრასტრუქტურის ერთიანი სისტემა სჭირდება.

მოკლე შეჯამება: ევროპული ტარიფების მიუხედავად ჩინეთში წარმოებულმა ელექტრომობილებმა ბაზრის დაახლოებით 14% დაიკავეს. ეს აჩვენებს, რომ ფასისა და მიწოდების უპირატესობა მხოლოდ საზღვარზე დამატებული გადასახადით არ ქრება. ევროპული ინდუსტრიის მდგრადი პასუხი უნდა იყოს კონკურენტული იაფი მანქანა, ძლიერი ბატარეის ჯაჭვი და უკეთესი პროგრამა; მომხმარებლის დაბალი ფასისა და ადგილობრივი სამუშაო ადგილების ბალანსი კი პოლიტიკის მთავარი გამოცდაა. მომდევნო ეტაპზე უნდა გამოჩნდეს, რამდენად გარდაქმნის ევროპული ქარხნები იმპორტის წილს ადგილობრივ წარმოებად და რეალურ დასაქმებად.